Als je een Star Trek fan bent heb je vast al eens gehoord van het verhaal dat Dr. Martin Luther King Jr. Nichelle Nichols overtuigd heeft om bij Star Trek TOS te blijven als Lr. Uhura. Nichelle Nichols dacht er namelijk hard over om na het eerste seizoen de serie te verlaten.
Nu heb ik dat ook gehoord. En het is in kader van het gedachtegoed van Dr. King waard om dit nog een keer te herhalen. Zeker nu onlangs Savas Abadsidis Nichols heeft geïnterviewd voor Planet Waves in een artikel die hij “het ware verhaal” van die belangrijke ontmoeting in de woorden van Nichols.
Dit heeft Nichelle Nichols te vertellen over de ontmoeting
Ik hoop dat het verhaal een keer goed verteld wordt, want om een een of andere reden heeft niemand dit verhaal ooit juist verteld heeft [lacht]. Na het eerste seizoen wou ik graag weg bij Star Trek. Mijn hart lag nog steeds op Broadway bij het theater en zingen. Het was nooit mijn bedoeling om anders dan in het theater te acteren. Voor mij was TV en film een manier om een stap vooruit te kunnen doen. Ik schok dan ook dat ik gecast werd voor Star Trek. Een schok en een verrassing. Ten tijde van de start van de serie trad ik op in Engeland. Mijn agent had mij in Parijs opgespoord en vertelde mij dat ze een serie aan het maken waren onder de naam Star Trek. Hij ging er vanuit dat ik al van de show wist, maar ik was al een lang tijd buiten Amerika aan het acteren.
Ik kende wel Gene Roddenberry. Hij gaf mij mijn eerste rolletje een een serie die hij maakte met de naam ‘The Lieutenant’. En hij was een van de eerste personen op dit niveau die mij aanmoedigde. Hij had mijn agent gebeld met de vraag of om mij te zoeken, omdat hij een rol had in de serie en waar ik ook was, hij moest mij terug halen omdat Roddenberry een vrouw nodig had als hoofd van een afdeling op de brug van Star Trek. Hij veranderde de rol van een man als hoofd communicatie op de burg naar een rol voor een gekleurde vrouw. Hij wilde mij voor de rol, dus ging ik terug naar Amerika en kreeg de rol. Het eerste jaar ging voorbij en ik had plezier in mijn rol. Deze rol was in die tijd erg uitdagend [lach] maar ik speelde mijn rol goed als hoofd communicatie. En tegen de tijd dat de show werd uitgezonden viel ik steeds vaker op. Ik zing hier en daar en mensen gingen mij bellen en ik dacht “Oh, dit is mijn grote doorbraak!” Ik moet deze kleine serie verlaten en gaan voor mijn zangcarrière. Ik dacht al op Broadway te staan.
Dus ging ik op een vrijdag avond aan het einde van het seizoen naar Gene om hem te zeggen dat ik geen volgend seizoen zou doen. Hij keek mij aan alsof ik gek was, “JE KAN NIET WEG,” maar hij realiseerde zich dat ik serieus was en hij wist hoe gepassioneerd ik ben met zingen. Hij zei: “Ik weet wat je droom is, maar zie je niet wat ik aan het doen ben?” Hoe belangrijk de serie is, dat het voor het eerst was. Hij wou dat ik begreep dat wat hij deed echt historisch is. Hij vroeg mij het weekend nog over mijn besluit zo nadenken en dan maandag met mijn besluit terug te komen dan zouden we er over praten en als ik echt weg wou zou hij zijn zegen geven. De volgende dag, zaterdag avond, was ik een podium gast bij de NAACP fondswervingsbijeenkomt van de UCLA.
Een van de organisatoren kwam naar mij en zei dat er iemand was die mij wou ontmoeten. Hij zou mijn beste en grootste fan zijn en ik dacht dat het een Trekkie zou zijn [lach]. Ik stond op draaide mij om en op ongeveer 5 m komt Martin Luther King op mij afgelopen en ik dacht die fan kan wel even wachten, want hier is Dr. King die naar mij toe loopt met een grote brede lach op zijn gezicht en hij zegt, “Ik ben de fan!, ik ben je beste fan, ik ben je grootste fan!”. Ik was sprakeloos, en als je me kent, ik ben nooit sprakeloos.
Hij begon mij te vertellen hoe belangrijk mijn rol was, dat het een grote inspiratie gaf. Je moet begrijpen dat het in de tijd was van de “Civil Rights Movement”, mensen werden regelmatig aangevallen door honden, en demonstranten werden elke avond op TV met blandslangen bespoten. Dat was het echte leven en ik speel in een futuristisch ding op TV en hij bewonderde mij hiervoor. Hij zei dat ik heel erg belangrijk was in de manier hoe ik mijn rol speelde. Ik keek hem alleen maar aan en ik herinner me dat ik hoopte dat hij nooit zou stoppen met praten. Zijn stem is zo… je weet hoe zijn stem is. En uiteindelijk bedankt ik Dr. King hartelijk en ik schud zijn handen, ik rilde nog steeds van nervositeit, dank u hartelijk en ik zal mijn medespelers echt gaan missen.
Op dat moment veranderde zijn gezicht en zei hij “Waar heb je het in Godsnaam over?!”. Ik vertelde hem dat ik de show ging verlaten omdat… en verder kwam ik niet “STOP! Dat kan niet! Je kan de serie niet verlaten! Begrijp je niet wat je aan het doen bent?! Je bent de eerste niet-stereotype rol op televisie! In een intelligente rol, als vrouw, als zwarte vrouw! Je speelt een rol waar het niet gaat om je kleur! Het is een rol die door iedereen gespeeld kan worden! Het is geen zwarte rol! Het is geen vrouwen rol! Een blondje met blauwe ogen of een groen persoon met puntige oren kan deze rol spelen!” En ik keek hem aan en blijf maar kijken en hij zei: “Nichelle, voor het eerst in de geschiedenis kunnen onze mensen zichzelf zien, en de mensen die niet op ons lijken, de mensen die niet op ons lijken, over heel de wereld, voor het eerst in de geschiedenis, voor het eerst op TV, kunnen zijn ons zien, zoals ze ons zouden moeten zien.
Als intelligente, briljante mensen! Mensen in rollen als de gladde tap dansers en huishoudelijke hulpen, die allemaal zijn geweldig op hun eigen manier, maar voor de eerste hebben we een vrouw, een VROUW, die ons vertegenwoordigt in een niet huiselijke rol, en jij BEWIJST dat. Deze man (Gene Rodenberry) bewijst en schept een precedent en bevestigd waarom wij demonstreren, want over 300 jaar zijn we daar, zijn we daar, in al onze glorie en in jouw glorie! Je KAN NIET weg gaan!”
En ik ging niet weg.
Ik ging terug op maandag en vertelde Gene dat als hij mij nog niet vervangen had en mij nog steeds wou hebben, ik zou blijven. En ik vertelde hem wat Dr. King had gezegd. En ik zal nooit vergeten dat hij, zittend achter zijn grote bureau, zei: “Dus dat is je besluit?” Ik zei dat ik mijn ontslagbrief terug wou hebben. Ik vertelde hem wat er gebeurde bij mijn ontmoeting met Dr. King, en ik weet niet of je weet hoe Gene er uit zag, maar hij was een grote kerel van 1,90 m met een haviks neus en een groot gevoel voor humor en deze briljante geest en een ziener en – wat voor grote dingen je ook over hem gehoord hebt – het is maar een klein deel van wat deze man was. Ik keek hem aan, zittend achter zijn bureau, en ik hield eindelijk mijn mond. Een grote traan rolde over zijn wang en hij zei: “Dank God, eindelijk iemand die begrijp wat ik probeer te doen.” En hij trok een la open, pakte mijn brief en gaf die mij, de brief was al verscheurd.
Bron: SCI FI Wire
